Διαδρομές

Στάθηκε και λογάριασε πρώτα τη διαδρομή.

Στέρεη της φάνηκε· το ξύλο γερό.

Βήμα το βήμα, σανίδα τη σανίδα 

προχωρούσε αθόρυβα,

μην ταράξει τα πλάσματα του νερού.

Στη μέση της πορείας έβγαλε τα παπούτσια της·

δεν ήθελε το τρίξιμο να σπάσει τη σιωπή.

Τα πόδια της ζεστάθηκαν.

Τόσο ζεστό ήταν το ξύλο

στα μονοπάτια που διάλεξε ως τώρα.

Κι εκείνα που τη διάλεξαν —

από ξύλο ή μάρμαρο και πέτρα —

όλα τα ταίριαξε στο βήμα της.

 

Απέναντι

Ε, καλά, σκέφτηκε,
πόσο μακριά να είναι η απέναντι στεριά;
Δυο τρεις ανάσες υπόθεση
και πέντε απλωτές·
κατ’ εξακολούθησιν και επαναλαμβανόμενες.
Κι έφτασα.

Άνοιξη

Όμορφη είναι η άνοιξη,

χορεύει με τις πεταλούδες

και τραγουδά από νωρίς με τα πουλιά.

Ανοίγει τα πορτοπαράθυρα,

να μπει το άρωμα της νεραντζιάς 

στην κάμαρά της,

ντύνεται χρώματα ζεστά 

κι αντανακλά το φως του ήλιου.

Κι όταν καμιά φορά κρυώνει,

βάζει τη ζακετούλα της την κίτρινη, 

λύνει τα μακριά μαλλιά της

και χαμογελάει.

Φως

Μια τελευταία ρωγμή

στη σιωπή

Αν ήταν βάρκα

θα έφευγα

Μα είναι προβλήτα

Κολχίδα

 

Από όλα τα ταξίδια που δεν έκανα

για ένα μετανιώνω.

Οι Συμπληγάδες δεν είναι αδιαπέραστες,

τώρα το ξέρω.

Και η Αργώ ήταν γερό σκαρί.

Αν είχα ταξιδέψει ως την Κολχίδα, 

θα είχα ακούσει τη λύρα τη γητεύτρα

να πνίγει το τραγούδι των Σειρήνων.

Θα είχα χορέψει 

όπως η Σαλώμη

πολλές γενιές πριν γεννηθεί.

Και η ιστορία

θα ήταν διαφορετικά γραμμένη.

Αλήθεια, ποιος χρειάζεται τη Μήδεια

όταν έχει τα πέπλα της Σαλώμης;

 

Θύμηση

Μικροί καημοί
και βότσαλα και ήλιοι και φεγγάρια.
Πολύ μακριά τα περασμένα καλοκαίρια.

Μα εκείνο το κοχύλι που μου χάρισες
το ίδιο τραγούδι λέει ακόμα.

Μαύρο πανί

Τα μάτια της προσπέρασαν
από συνήθεια
το μαύρο πανί.
Λευκά τα ιστιοφόρα που ήξερε.
Μόνο όταν άκουσε
τους άλλους να μιλούν,
να το φοβούνται και να το ξορκίζουν,
ξύπνησε μέσα της η θύμηση.
Γύρεψε να το ξαναδεί.
​Μα απέραντος ο κόσμος
κι ο χρόνος αγύριστος.

Πτήση

 

Σήμερα θα σου πω για τα φτερά,

πώς κάποτε με γέλασαν.

Την εποχή εκείνη

ακόμα πίστευα

πως τα πουλιά είναι ελεύθερα.

Κι έτσι

ζυγιάζοντας τον άνεμο

πετούσα

ανέβαινα ψηλά

στροβιλιζόμουν.

Ώσπου βυθίστηκα στο πέλαγος.

Φορούσα, βλέπεις, 

του Ίκαρου τα φτερά.

Απόφαση

Η φωνή της θάλασσας είναι τραγούδι. 

Το ήξερε από όταν πρωτοδιάβασε για τις Σειρήνες. 

Ποτέ δεν πίστεψε σε τέρατα μυθικά. 

Το τραγούδι ήταν της θάλασσας, 

γι’ αυτό ο Οδυσσέας έκανε χρόνια να γυρίσει. 

 

Τέτοια σκεφτόταν βαδίζοντας προς το νερό. 

Έβγαλε τα παπούτσια, σήκωσε το φουστάνι κι έβρεξε τα πόδια της. 

Όχι πολύ, όχι όσο θα ήθελε.

Βγαίνοντας ξανά στην ακτή τα έβαλε με τον εαυτό της. 

Άλλος θα έμπαινε να κολυμπήσει με τα ρούχα· αυτή γιατί δείλιασε; 

Θυμήθηκε ξανά τον Οδυσσέα.

Όχι τη θάλασσα.

Την απόφαση.

Πόση δύναμη χρειάζεται

για να σωπάσεις μέσα σου

αυτό που σε καλεί;

Οπτική γωνία

Είναι κάποια μπαλκόνια περίτεχνα,

με υλικά θαυμάσια.

Έργα της τέχνης όμορφα στα μάτια σου.

Και στα δικά μου, δε λέω.

Μα σκέφτομαι

πόσο στενά είναι για τα παραθυρόφυλλα

κι εκείνον που τα ανοίγει.

Υπόθεση οπτικής γωνίας,

όπως άλλωστε η ζωή.

Νομοτέλεια

 

Σε πείσμα των καιρών,

μεταξύ ρωγμών και αναμνήσεων,

η ζωή βρίσκει τον τρόπο. 

Αχιλλέας

Όταν έμαθε να διαβάζει,

κοίμιζε τη μικρή της αδελφή 

με ιστορίες.

Μιλούσε πρώτα για τον Ηρακλή, 

για τον Θησέα ή την Αργώ, 

για άθλους και ήρωες,

ημίθεους και θεούς.

Κι ύστερα, 

κάθε φορά της διάβαζε 

τον θάνατο του Αχιλλέα.

Πολλές φορές αργότερα τον θυμήθηκε

ζυγίζοντας το άδικο,

το απρόσμενο,

το τραγικό,

το δόλιο,

όταν έμαθε να διαβάζει τη ζωή.