Πιο αριστερά

Της άρεσε η μελαγχολία της θάλασσας εκείνο το απόγευμα. Ταίριαζε γάντι με τα σύννεφα στον ουρανό και τη βαρκούλα που λικνιζόταν σε έναν ρυθμό νωχελικό. Τη μοναξιά του φανοστάτη δεν την πρόσεξε παρά μήνες μετά, κοιτώντας τη φωτογραφία.

Λίγο πιο αριστερά να είχε την κάμερα, θα αγνοούσε την ύπαρξή του.

Μελαγχόλησε.

Ήταν ξανά φθινόπωρο. Είχε βρέξει και ο ουρανός δεν είχε ακόμα ξαστερώσει. Ίδιο γκρίζο απόγευμα, μόνο που η θάλασσα ήταν μακριά.

Σπιτάκια

Κρυμμένα σε κάποιο ντουλαπάκι αναμνήσεων,
φεγγοβολούν ακόμα
τα σπιτάκια που ζωγράφιζε μικρή.

Πάντα με δυο πατώματα,
παράθυρα χωρίς κουρτίνες,
στέγη με καμινάδα.

Ποτέ δεν είχαν πόρτα.

Κι έτσι, τώρα,
ακόμα ζουν μέσα τους
όσα σχεδίαζε
κι όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν.

Χορεύτρια

Όταν το έκοψαν,

εκείνο το κομμάτι ξύλο ανησύχησε.

Δεν ήθελε να γίνει έπιπλο,

καρέκλα, τραπέζι ή ντουλάπι.

Ούτε βιβλιοθήκη,

κι ας αγαπούσε το διάβασμα.

Δεν ήθελε να γίνει μουσικό όργανο,

κι ας ήταν ερωτευμένο με τη μουσική.

Όχι, όχι.

Ούτε χαρτί,

ακόμα κι αν πάνω του ζωγράφιζαν παιδικά χεράκια.

Κουπί ήθελε να γίνει 

σε βάρκα ταξιδιάρικη. 

Μα οι άνθρωποι δεν ήξεραν.

Το έκαναν χορεύτρια στην άμμο.

Όταν φυσούσε,

τα ψάθινα μαλλιά της

χόρευαν στον ήλιο.

Και ταξίδευε.

Το δαχτυλίδι

Συνάντησα κάποτε, σε μια βόλτα οικογενειακή στο Πήλιο, μια κοπέλα με μακριά κόκκινα μαλλιά και φακίδες. Κάποιο όνομα θα είχε, βέβαια. Κάπως θα τη φώναζαν όσοι την ήξεραν, μα εγώ δεν ξέρω να σας πω. Ούτε το όνομά της ούτε τίποτα από όσα της άρεσαν ή δεν της άρεσαν.

Περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα και κάπου κάπου σταματούσε κι έδειχνε να παρατηρεί πότε ένα μονοπάτι, πότε το νερό που κυλούσε στο ποτάμι, πότε ένα γεφυράκι ή δυο κορμούς που διασταυρώνονταν. Μικρό κορίτσι τότε εγώ, πέντε-έξι χρονών, με τη φαντασία μου τη νόμιζα νεράιδα.

Κάποια στιγμή στάθηκε μπροστά στα φύλλα ενός κισσού που είχαν σκεπάσει το χώμα. Ο άνεμος της έριξε τα μαλλιά στο πρόσωπο κι εκείνη βάλθηκε με τα χέρια της να τα δαμάσει. Θυμάμαι τότε πως γονάτισε και άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στα φύλλα. Άφησα το χέρι του πατέρα μου και έτρεξα δίπλα της.

«Να σε βοηθήσω;» της είπα. Χαμογέλασε. «Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Μου έπεσε το δαχτυλίδι… αλλά να, το βρήκα! Λοιπόν, ξέρεις κάτι; Σου το χαρίζω, αφού ήρθες να με βοηθήσεις». «Δε μου κάνει». «Θα μεγαλώσεις και θα σου κάνει». Το έκλεισα στο χέρι μου και το κρατούσα σφιχτά, πολύ σφιχτά, να μη μου πέσει.

Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου το δοκίμαζα. Ώσπου, κάποια χρονιά, μου έκανε. Δεν το ξαναέβγαλα.

Συχνά θυμάμαι εκείνη την κοπέλα. Τα κόκκινα σγουρά μαλλιά. Τα πράσινα μάτια. Αλήθεια, πράσινα ήταν ή με μπερδεύουν τα φύλλα; Καμιά φορά σκέφτομαι να κάνω μια ανάρτηση στο fb μήπως και η γυναίκα με αναγνωρίσει. Αλλά δεν ξέρω. Έχουν οι νεράιδες fb;

Γρίλιες

Γρίλιες.

Δεκαπέντε σκαλοπάτια για το φως

μιας νύχτας με πανσέληνο

ή για τον ήλιο

που ορμά και ξετρυπώνει μυστικά.

Για τον άνεμο

που άλλοτε δροσίζει

κι άλλοτε τρομάζει

ή τη μορφή ενός περαστικού·

τη σκιά του μόνο,

ποτέ το βλέμμα του.

 

Εκτός και αν

τα παραθυρόφυλλα ανοίξουν.

 

Ομπρέλες

Καθόταν κάτω από την ομπρέλα και απολάμβανε την αύρα της θάλασσας. Δε σκεφτόταν τίποτα. Εκτός από ένα καδράκι με μια γκέισα που είδε κάποτε στο σπίτι της θείας… ποια θεία ήταν άραγε; Δε θυμόταν πια. Θυμόταν όμως καθαρά την ομπρέλα της γκέισας. Κι ύστερα, το μυαλό της πέταξε στην πρώτη φορά που έφαγε παγωτό σερβιρισμένο σε ψηλό ποτήρι. Πότε ήταν; Δεν ήξερε. Ούτε τι γεύση είχε το παγωτό θυμόταν. Όμως πάνω του υπήρχε σίγουρα μια ομπρελίτσα από χαρτί, που την πήρε μαζί της φεύγοντας για να παίζει με τις κούκλες της. Εκείνα τα χρόνια, μια μικρή χάρτινη ομπρελίτσα που ανοιγόκλεινε ισοδυναμούσε με θησαυρό. Ήταν η ίδια εποχή που κοιτούσε το καδράκι της γκέισας κι αναρωτιόταν αν έβλεπε μια γυναίκα από την Κίνα ή την Ιαπωνία.

Βασίλεμα

Ησυχία… μόνο τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ακόμα. 

 

Καθισμένη στο μπαλκόνι απολάμβανε το αεράκι. 

Ήπιε μια γουλιά κρασί, 

σήκωσε αργά το κινητό της 

και τράβηξε μια φωτογραφία. 

 

Τη δύση του ήλιου; 

Ή μήπως τις σκιές των βουνών; 

Ίσως εκείνο το φωτισμένο σπίτι, 

το ντυμένο στα χρώματα του δειλινού.

Αλμυρίκι

  

Όλοι το νόμιζαν μονάχο

στην απέραντη αμμουδιά.

Μα το αλμυρίκι είχε πιάσει φιλία με τον ήλιο.

Μια μέρα,

απομεσήμερο του Αυγούστου,

έκαναν συμφωνία μυστική:

εκείνος να γέρνει τις αχτίνες του

λιγάκι παραπάνω στα κλαδιά του,

λιγάκι μόνο,

ίσα να ξαποσταίνει η άμμος απ' το λιοπύρι.

Κι ο ήλιος δέχτηκε να παραβεί τη φύση,

γιατί σεβάστηκε κάθε καμπύλη της σκιάς του.

Είχε δει πόσο πάλεψε να νικήσει τους ανέμους,

ξέροντας πως η άμμος

χρειαζόταν τη δροσιά.

Διαδρομές

Στάθηκε και λογάριασε πρώτα τη διαδρομή.

Στέρεη της φάνηκε· το ξύλο γερό.

Βήμα το βήμα, σανίδα τη σανίδα 

προχωρούσε αθόρυβα,

μην ταράξει τα πλάσματα του νερού.

Στη μέση της πορείας έβγαλε τα παπούτσια της·

δεν ήθελε το τρίξιμο να σπάσει τη σιωπή.

Τα πόδια της ζεστάθηκαν.

Τόσο ζεστό ήταν το ξύλο

στα μονοπάτια που διάλεξε ως τώρα.

Κι εκείνα που τη διάλεξαν —

από ξύλο ή μάρμαρο και πέτρα —

όλα τα ταίριαξε στο βήμα της.

 

Απέναντι

Ε, καλά, σκέφτηκε,
πόσο μακριά να είναι η απέναντι στεριά;
Δυο τρεις ανάσες υπόθεση
και πέντε απλωτές·
κατ’ εξακολούθησιν και επαναλαμβανόμενες.
Κι έφτασα.

Άνοιξη

Όμορφη είναι η άνοιξη,

χορεύει με τις πεταλούδες

και τραγουδά από νωρίς με τα πουλιά.

Ανοίγει τα πορτοπαράθυρα

να μπει το άρωμα της νεραντζιάς 

στην κάμαρά της,

ντύνεται χρώματα ζεστά 

κι αντανακλά το φως του ήλιου.

Κι όταν καμιά φορά κρυώνει,

βάζει τη ζακετούλα της την κίτρινη, 

λύνει τα μακριά μαλλιά της

και χαμογελάει.

Φως

Μια τελευταία ρωγμή

στη σιωπή

Αν ήταν βάρκα

θα έφευγα

Μα είναι προβλήτα

Κολχίδα

 

Από όλα τα ταξίδια που δεν έκανα

για ένα μετανιώνω.

Οι Συμπληγάδες δεν είναι αδιαπέραστες,

τώρα το ξέρω.

Και η Αργώ ήταν γερό σκαρί.

Αν είχα ταξιδέψει ως την Κολχίδα, 

θα είχα ακούσει τη λύρα τη γητεύτρα

να πνίγει το τραγούδι των Σειρήνων.

Θα είχα χορέψει 

όπως η Σαλώμη

πολλές γενιές πριν γεννηθεί.

Και η ιστορία

θα ήταν διαφορετικά γραμμένη.

Αλήθεια, ποιος χρειάζεται τη Μήδεια

όταν έχει τα πέπλα της Σαλώμης;

 

Θύμηση

Μικροί καημοί
και βότσαλα και ήλιοι και φεγγάρια.
Πολύ μακριά τα περασμένα καλοκαίρια.

Μα εκείνο το κοχύλι που μου χάρισες
το ίδιο τραγούδι λέει ακόμα.

Μαύρο πανί

Τα μάτια της προσπέρασαν
από συνήθεια
το μαύρο πανί.
Λευκά τα ιστιοφόρα που ήξερε.
Μόνο όταν άκουσε
τους άλλους να μιλούν,
να το φοβούνται και να το ξορκίζουν,
ξύπνησε μέσα της η θύμηση.
Γύρεψε να το ξαναδεί.
​Μα απέραντος ο κόσμος
κι ο χρόνος αγύριστος.