Κρυμμένα σε κάποιο ντουλαπάκι αναμνήσεων,
φεγγοβολούν ακόμα
τα σπιτάκια που ζωγράφιζε μικρή.
Πάντα με δυο πατώματα,
παράθυρα χωρίς κουρτίνες,
στέγη με καμινάδα.
Ποτέ δεν είχαν πόρτα.
Κι έτσι, τώρα,
ακόμα ζουν μέσα τους
όσα σχεδίαζε
κι όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν.
φεγγοβολούν ακόμα
τα σπιτάκια που ζωγράφιζε μικρή.
Πάντα με δυο πατώματα,
παράθυρα χωρίς κουρτίνες,
στέγη με καμινάδα.
Ποτέ δεν είχαν πόρτα.
Κι έτσι, τώρα,
ακόμα ζουν μέσα τους
όσα σχεδίαζε
κι όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου