Γρίλιες

Γρίλιες.

Δεκαπέντε σκαλοπάτια για το φως

μιας νύχτας με πανσέληνο

ή για τον ήλιο

που ορμά και ξετρυπώνει μυστικά.

Για τον άνεμο

που άλλοτε δροσίζει

κι άλλοτε τρομάζει

ή τη μορφή ενός περαστικού·

τη σκιά του μόνο,

ποτέ το βλέμμα του.

 

Εκτός και αν

τα παραθυρόφυλλα ανοίξουν.

 

Βασίλεμα

Ησυχία… μόνο τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ακόμα. 

 

Καθισμένη στο μπαλκόνι απολάμβανε το αεράκι. 

Ήπιε μια γουλιά κρασί, 

σήκωσε αργά το κινητό της 

και τράβηξε μια φωτογραφία. 

 

Τη δύση του ήλιου; 

Ή μήπως τις σκιές των βουνών; 

Ίσως εκείνο το φωτισμένο σπίτι, 

το ντυμένο στα χρώματα του δειλινού.

Αλμυρίκι

  

Όλοι το νόμιζαν μονάχο

στην απέραντη αμμουδιά.

Μα το αλμυρίκι είχε πιάσει φιλία με τον ήλιο.

Μια μέρα,

απομεσήμερο του Αυγούστου,

έκαναν συμφωνία μυστική:

εκείνος να γέρνει τις αχτίνες του

λιγάκι παραπάνω στα κλαδιά του,

λιγάκι μόνο,

ίσα να ξαποσταίνει η άμμος απ' το λιοπύρι.

Κι ο ήλιος δέχτηκε να παραβεί τη φύση,

γιατί σεβάστηκε κάθε καμπύλη της σκιάς του.

Είχε δει πόσο πάλεψε να νικήσει τους ανέμους,

ξέροντας πως η άμμος

χρειαζόταν τη δροσιά.

Διαδρομές

Στάθηκε και λογάριασε πρώτα τη διαδρομή.

Στέρεη της φάνηκε· το ξύλο γερό.

Βήμα το βήμα, σανίδα τη σανίδα 

προχωρούσε αθόρυβα,

μην ταράξει τα πλάσματα του νερού.

Στη μέση της πορείας έβγαλε τα παπούτσια της·

δεν ήθελε το τρίξιμο να σπάσει τη σιωπή.

Τα πόδια της ζεστάθηκαν.

Τόσο ζεστό ήταν το ξύλο

στα μονοπάτια που διάλεξε ως τώρα.

Κι εκείνα που τη διάλεξαν —

από ξύλο ή μάρμαρο και πέτρα —

όλα τα ταίριαξε στο βήμα της.

 

Άνοιξη

Όμορφη είναι η άνοιξη,

χορεύει με τις πεταλούδες

και τραγουδά από νωρίς με τα πουλιά.

Ανοίγει τα πορτοπαράθυρα

να μπει το άρωμα της νεραντζιάς 

στην κάμαρά της,

ντύνεται χρώματα ζεστά 

κι αντανακλά το φως του ήλιου.

Κι όταν καμιά φορά κρυώνει,

βάζει τη ζακετούλα της την κίτρινη, 

λύνει τα μακριά μαλλιά της

και χαμογελάει.

Κολχίδα

 

Από όλα τα ταξίδια που δεν έκανα

για ένα μετανιώνω.

Οι Συμπληγάδες δεν είναι αδιαπέραστες,

τώρα το ξέρω.

Και η Αργώ ήταν γερό σκαρί.

Αν είχα ταξιδέψει ως την Κολχίδα, 

θα είχα ακούσει τη λύρα τη γητεύτρα

να πνίγει το τραγούδι των Σειρήνων.

Θα είχα χορέψει 

όπως η Σαλώμη

πολλές γενιές πριν γεννηθεί.

Και η ιστορία

θα ήταν διαφορετικά γραμμένη.

Αλήθεια, ποιος χρειάζεται τη Μήδεια

όταν έχει τα πέπλα της Σαλώμης;

 

Θύμηση

Μικροί καημοί
και βότσαλα και ήλιοι και φεγγάρια.
Πολύ μακριά τα περασμένα καλοκαίρια.

Μα εκείνο το κοχύλι που μου χάρισες
το ίδιο τραγούδι λέει ακόμα.

Μαύρο πανί

Τα μάτια της προσπέρασαν
από συνήθεια
το μαύρο πανί.
Λευκά τα ιστιοφόρα που ήξερε.
Μόνο όταν άκουσε
τους άλλους να μιλούν,
να το φοβούνται και να το ξορκίζουν,
ξύπνησε μέσα της η θύμηση.
Γύρεψε να το ξαναδεί.
​Μα απέραντος ο κόσμος
κι ο χρόνος αγύριστος.

Πτήση

 

Σήμερα θα σου πω για τα φτερά,

πώς κάποτε με γέλασαν.

Την εποχή εκείνη

ακόμα πίστευα

πως τα πουλιά είναι ελεύθερα.

Κι έτσι

ζυγιάζοντας τον άνεμο

πετούσα

ανέβαινα ψηλά

στροβιλιζόμουν.

Ώσπου βυθίστηκα στο πέλαγος.

Φορούσα, βλέπεις, 

του Ίκαρου τα φτερά.

Οπτική γωνία

Είναι κάποια μπαλκόνια περίτεχνα,

με υλικά θαυμάσια.

Έργα της τέχνης όμορφα στα μάτια σου.

Και στα δικά μου, δε λέω.

Μα σκέφτομαι

πόσο στενά είναι για τα παραθυρόφυλλα

κι εκείνον που τα ανοίγει.

Υπόθεση οπτικής γωνίας,

όπως άλλωστε η ζωή.

Νομοτέλεια

 

Σε πείσμα των καιρών,

μεταξύ ρωγμών και αναμνήσεων,

η ζωή βρίσκει τον τρόπο. 

Αχιλλέας

Όταν έμαθε να διαβάζει,

κοίμιζε τη μικρή της αδελφή 

με ιστορίες.

Μιλούσε πρώτα για τον Ηρακλή, 

για τον Θησέα ή την Αργώ, 

για άθλους και ήρωες,

ημίθεους και θεούς.

Κι ύστερα, 

κάθε φορά της διάβαζε 

τον θάνατο του Αχιλλέα.

Πολλές φορές αργότερα τον θυμήθηκε

ζυγίζοντας το άδικο,

το απρόσμενο,

το τραγικό,

το δόλιο,

όταν έμαθε να διαβάζει τη ζωή. 

 

 

Όνειρο

Σε ονειρεύτηκα να ζωγραφίζεις.
Αόρατη,

σε μια γωνιά κρυμμένη,
σε έβλεπα
να παλεύεις με τα χρώματα,
να λυγίζεις τα σχήματα και τις σκιές.
Κομμάτι μιας ιεροτελεστίας,
ενός χορού πολεμικού,

πάθος ολόκληρος
και έξαψη
και μια σιωπηλή κραυγή.
Τι ζωγράφιζες;

Σκαλοπάτια

Σιγά να ανεβαίνεις, προσεκτικά.
Όχι, δε φοβάμαι μην πέσεις.
Πολλές οι φορές που έπεσες,
πολλές οι φορές που σηκώθηκες.
Είναι που διαβάζω πάνω στις πέτρες
τους αιώνες που πέρασαν.

Σιγά, προσεκτικά να ανεβαίνεις.

Το παγκάκι

Νοέμβρης.

Είχε παγώσει απότομα ο καιρός.

Κάθονταν πλάι πλάι.

Ανάμεσά τους το βασανιστικό κενό 

δε γέμιζε από τα βλέμματα 

ούτε απ' τα λόγια. 

«Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα»

της είπε αργότερα καθώς την ξεπροβόδιζε.

Μα εκείνη 

είχε μετρήσει με την ανάσα της κάθε στιγμή,

λαχταρώντας 

να αγγίξουν τα δάχτυλά του τα δικά της. 

 

Μια φορά τον χρόνο, 

Νοέμβρη μήνα,

περνάει από το ίδιο αυτό παγκάκι.

Κάθεται ώρα πολλή,

κοιτάζει γύρω

πόσο μεγάλωσαν τα δέντρα,

πόσο θέριεψε το χορτάρι,

ποιος έρχεται,

ποιος φεύγει.

Θυμάται εκείνον τον πρώτο έρωτα,

τον ανεκπλήρωτο κι ανομολόγητο. 

«Του χρόνου πάλι» σκέφτεται

και χαμογελάει. 

 

 

 

Πηνελόπη

Θα ξανάρθω, της είπε.

Πέρασε από το νησί της Κίρκης,

έμεινε καιρό πολύ στην αγκαλιά της Καλυψώς,

σκαρφίστηκε περιπέτειες με Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες

για να δικαιολογήσει την πολύχρονη απουσία.

Δε χρειάστηκε.

Όταν γύρισε πια,

εκείνη είχε γίνει ολάκερη μια πέτρα.