Χορεύτρια

Όταν το έκοψαν,

εκείνο το κομμάτι ξύλο ανησύχησε.

Δεν ήθελε να γίνει έπιπλο,

καρέκλα, τραπέζι ή ντουλάπι.

Ούτε βιβλιοθήκη,

κι ας αγαπούσε το διάβασμα.

Δεν ήθελε να γίνει μουσικό όργανο,

κι ας ήταν ερωτευμένο με τη μουσική.

Όχι, όχι.

Ούτε χαρτί,

ακόμα κι αν πάνω του ζωγράφιζαν παιδικά χεράκια.

Κουπί ήθελε να γίνει 

σε βάρκα ταξιδιάρικη. 

Μα οι άνθρωποι δεν ήξεραν.

Το έκαναν χορεύτρια στην άμμο.

Όταν φυσούσε,

τα ψάθινα μαλλιά της

χόρευαν στον ήλιο.

Και ταξίδευε.

Το δαχτυλίδι

Συνάντησα κάποτε, σε μια βόλτα οικογενειακή στο Πήλιο, μια κοπέλα με μακριά κόκκινα μαλλιά και φακίδες. Κάποιο όνομα θα είχε, βέβαια. Κάπως θα τη φώναζαν όσοι την ήξεραν, μα εγώ δεν ξέρω να σας πω. Ούτε το όνομά της ούτε τίποτα από όσα της άρεσαν ή δεν της άρεσαν.

Περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα και κάπου κάπου σταματούσε κι έδειχνε να παρατηρεί πότε ένα μονοπάτι, πότε το νερό που κυλούσε στο ποτάμι, πότε ένα γεφυράκι ή δυο κορμούς που διασταυρώνονταν. Μικρό κορίτσι τότε εγώ, πέντε-έξι χρονών, με τη φαντασία μου τη νόμιζα νεράιδα.

Κάποια στιγμή στάθηκε μπροστά στα φύλλα ενός κισσού που είχαν σκεπάσει το χώμα. Ο άνεμος της έριξε τα μαλλιά στο πρόσωπο κι εκείνη βάλθηκε με τα χέρια της να τα δαμάσει. Θυμάμαι τότε πως γονάτισε και άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στα φύλλα. Άφησα το χέρι του πατέρα μου και έτρεξα δίπλα της.

«Να σε βοηθήσω;» της είπα. Χαμογέλασε. «Σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Μου έπεσε το δαχτυλίδι… αλλά να, το βρήκα! Λοιπόν, ξέρεις κάτι; Σου το χαρίζω, αφού ήρθες να με βοηθήσεις». «Δε μου κάνει». «Θα μεγαλώσεις και θα σου κάνει». Το έκλεισα στο χέρι μου και το κρατούσα σφιχτά, πολύ σφιχτά, να μη μου πέσει.

Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου το δοκίμαζα. Ώσπου, κάποια χρονιά, μου έκανε. Δεν το ξαναέβγαλα.

Συχνά θυμάμαι εκείνη την κοπέλα. Τα κόκκινα σγουρά μαλλιά. Τα πράσινα μάτια. Αλήθεια, πράσινα ήταν ή με μπερδεύουν τα φύλλα; Καμιά φορά σκέφτομαι να κάνω μια ανάρτηση στο fb μήπως και η γυναίκα με αναγνωρίσει. Αλλά δεν ξέρω. Έχουν οι νεράιδες fb;