Όλοι το νόμιζαν μονάχο
στην απέραντη αμμουδιά.
Μα το αλμυρίκι είχε πιάσει φιλία με τον ήλιο.
Μια μέρα,
απομεσήμερο του Αυγούστου,
έκαναν συμφωνία μυστική:
εκείνος να γέρνει τις αχτίνες του
λιγάκι παραπάνω στα κλαδιά του,
λιγάκι μόνο,
ίσα να ξαποσταίνει η άμμος απ' το λιοπύρι.
Κι ο ήλιος δέχτηκε να παραβεί τη φύση,
γιατί σεβάστηκε κάθε καμπύλη της σκιάς του.
Είχε δει πόσο πάλεψε να νικήσει τους ανέμους,
ξέροντας πως η άμμος
χρειαζόταν τη δροσιά.