Το παγκάκι

Νοέμβρης.

Είχε παγώσει απότομα ο καιρός.

Κάθονταν πλάι πλάι.

Ανάμεσά τους το βασανιστικό κενό 

δε γέμιζε από τα βλέμματα 

ούτε απ' τα λόγια. 

«Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα»

της είπε αργότερα καθώς την ξεπροβόδιζε.

Μα εκείνη 

είχε μετρήσει με την ανάσα της κάθε στιγμή,

λαχταρώντας 

να αγγίξουν τα δάχτυλά του τα δικά της. 

 

Μια φορά τον χρόνο, 

Νοέμβρη μήνα,

περνάει από το ίδιο αυτό παγκάκι.

Κάθεται ώρα πολλή,

κοιτάζει γύρω

πόσο μεγάλωσαν τα δέντρα,

πόσο θέριεψε το χορτάρι,

ποιος έρχεται,

ποιος φεύγει.

Θυμάται εκείνον τον πρώτο έρωτα,

τον ανεκπλήρωτο κι ανομολόγητο. 

«Του χρόνου πάλι» σκέφτεται

και χαμογελάει.