Πανσέληνος

 

Πανσέληνος

Ελλείψει φωτογραφίας

Δε θυμάμαι ποτέ πριν το φεγγάρι τόσο κοντά όσο χθες.

Κάπου κάπου περνούσαν μπροστά του μικρά σύννεφα,

δαντελωτές σκιές στη σκέψη.

Τι να το κάνεις το φεγγάρι αν δεν το μοιράζεσαι;

Χρόνος

Βιαζόμουν, θυμάμαι, την πρώτη φορά που το είδα.

Στον γυρισμό στάθηκα και το φωτογράφισα.

Πόσο όμορφα έχει γεράσει, σκέφτηκα.

Δε θα πείραζα ούτε μια ρυτίδα.

Εδώ γέλασε,

εκεί λύγισε,

πιο πέρα αναμετρήθηκε με τον καιρό.

Η ροδιά

 

Περνάω τα πρωινά και τη χαζεύω.

Με τα κλαδιά, τα φύλλα και τα ρόδια της

να γέρνουν,

να ανεβαίνουν,

να μπερδεύονται,

λες και φυσάει άνεμος μέσα της.

Άνεμος και φωτιά.

Η τρελή ροδιά του Ελύτη, σκέφτομαι.

«...αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει...»

 

Το παράθυρο

 

Τυχαία πλημμύρισε η ζωή της φως, από ένα φύσημα του ανέμου. 

Στερέωσε τα παραθυρόφυλλα με δυο πέτρες ασάλευτες. 

Όχι, δε θα το άφηνε να φύγει.