Περνάω τα πρωινά και τη χαζεύω.
Με τα κλαδιά, τα φύλλα και τα ρόδια της
να γέρνουν,
να ανεβαίνουν,
να μπερδεύονται,
λες και φυσάει άνεμος μέσα της.
Άνεμος και φωτιά.
Η τρελή ροδιά του Ελύτη, σκέφτομαι.
«...αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει...»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου