Συνάντηση

 

Άκου τώρα μια ιστορία...

Κάποτε, σε έναν ουρανό όχι πολύ μακρινό, θες από τύχη, θες απ' τη μοίρα, θες απ' τον ίδιο τον Θεό, μια ηλιαχτίδα συνάντησε ένα σύννεφο. Στην αρχή ήταν επιφυλακτική. Του έριχνε κλεφτές ματιές προσπαθώντας μάταια να αντισταθεί στο κάλεσμά του. Κι αν, έλεγε, με καταπιεί; Αν χαθώ μέσα στο σύννεφο που εμφανίστηκε ξαφνικά, θες από τύχη, από τη μοίρα ή απ' τον ίδιο τον Θεό; Μάταια είπα, το πρόσεξες; Όταν αφέθηκε κι ενώθηκε μαζί του, γέμισε ο ουρανός χρώματα. Θα 'χεις δει σίγουρα το ουράνιο τόξο. Ίσως, μάλιστα, να 'χεις δει εκείνο το ουράνιο τόξο που τύλιξε την ηλιαχτίδα.
Όμως το σύννεφο δεν ήταν από τον ίδιο ουρανό. Έφευγε και ξαναρχόταν, έφευγε κι ερχόταν... Η ηλιαχτίδα άλλοτε το περίμενε κι άλλοτε το ακολουθούσε. Ήξερε πως, ακόμα κι αν αργούσε η επόμενη φορά, θες από τύχη, από τη μοίρα ή απ' τον ίδιο τον Θεό, ο ουρανός θα ξαναγέμιζε χρώματα.
Κι ύστερα; Θέλεις να μάθεις το τέλος, λες. Λοιπόν, αυτή ήταν η ιστορία. Χωρίς τέλος.
Στο τώρα και στο πάντα.