Η ροδιά

 

Περνάω τα πρωινά και τη χαζεύω.

Με τα κλαδιά, τα φύλλα και τα ρόδια της

να γέρνουν,

να ανεβαίνουν,

να μπερδεύονται,

λες και φυσάει άνεμος μέσα της.

Άνεμος και φωτιά.

Η τρελή ροδιά του Ελύτη, σκέφτομαι.

«...αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει...»

 

Το παράθυρο

 

Τυχαία πλημμύρισε η ζωή της φως, από ένα φύσημα του ανέμου. 

Στερέωσε τα παραθυρόφυλλα με δυο πέτρες ασάλευτες. 

Όχι, δε θα το άφηνε να φύγει.