Εκείνη τη μαργαρίτα που φύτρωσε Δεκέμβρη μήνα στην άκρη του δρόμου δεν την πρόσεξε κανείς. Δεν την έκοψε κανένα χέρι, δεν τη μάδησε κάποιος ερωτευμένος, δε στόλισε το πέτο κανενός. Στεκόταν ανενόχλητη παρατηρώντας τους περαστικούς, τυλιγμένους σε παλτά, κασκόλ και σκούφους, να περπατούν βιαστικά μέσα στο κρύο. Κάποια στιγμή μόνο χρειάστηκε να αποφύγει μια μπότα που λίγο έλειψε να τη συνθλίψει. Κι άλλη μια, έγειρε και χάιδεψε το γυμνό πόδι ενός παιδιού κι ευχήθηκε να μην ήταν λουλούδι. Την επομένη είχε χαθεί. Ένα παιδί πέρασε τρέχοντας, αυτή τη φορά χωρίς να κρυώνει. Φορούσε στα πόδια του δυο ασπροκίτρινα παπουτσάκια.
